Κάποτε μια μανούλα προχωρούσε στο δρόμο με το χαριτωμένο αγοράκι της, μόλις 7 χρονών, απολαμβάνοντας το therapy shoping. Η ευκατάστατη κυρία, είχε τη δυνατότητα να μπαίνει σε κάθε μαγαζί που συναντούσε στο πέρασμα της, αφήνοντας καλές εντυπώσεις. καθώς ξεσήκωνε το μαγαζί.
Και μάλιστα σε μια εποχή κρίσης, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί "ο τέλειος πελάτης". Το μικρό της δε, ανανέωνε μαζί με την μαμά την χειμερινή γκαρνταρόμπα του, χωρίς να υπολογίζει καν αν είχε ή δεν είχε ανάγκη. Μάλλον δεν ήξερε τι είχε, όπως έδειχναν οι καταθέσεις της μαμάς στα μαγαζιά που έμπαινε.....
Κάποια στιγμή η μαμά αντιμετώπισε ένα πρόβλημα με την πιστωτική της κάρτα στο 12ο μαγαζί που είχε μπει και δεν μπορούσε να συνεχίσει τα "λυσσαλέα" ψώνια, με αποτέλεσμα ο καλομαθημένος 7χρονος να ξεσηκώσει τον κόσμο από το κλάμα. Η μαμά έδειξε να αγχώνεται με την δυστυχία του παιδιού της και ξέσπασε σε ένα υπάλληλο, λέγοντας του να βρουν τρόπο να λύσουν το θέμα με την τράπεζα, δείχνοντας γύρω της ότι δεν είχε και πολλή ιδέα τι συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις.
Στη συνέχεια η θυμωμένη μαμά με την γκαντεμιά της "και καλά" να μην μπορεί άλλο να ψωνίζει και το δύστυχο παιδάκι της που δεν εκπλήρωνε τις επιθυμίες του, διέσχισαν σκούζοντας το πεζοδρόμιο της πλακόστρωτης γνωστής εμπορικής πιάτσας για τα ακριβά μαγαζιά της. Δεν θα έλεγα ότι ξέφυγε από την προσοχή κάποιου περαστικού.
Ξαφνικά στο δρόμο τους εμφανίστηκε ένας τυφλός μεσόκοπος κύριος, που ζητούσε βοήθεια με εμφανή σημάδια κούρασης και εσωτερικού πόνου. Άπλωσε το χέρι του στην "μαμά" και ζήτησε ότι μπορούσε να του δώσει από χρήματα, με μια φωνή ιδιαίτερη που έκρυβε την ανάγκη του και αν μη τι άλλο έδειχνε αθόρυβα, "ότι για να βρίσκομαι εδώ κάτι σημαίνει για τη ζωή μου....". Η μαμά στάθηκε τον κοίταξε και είδε μέσα από το κουρασμένο και λερωμένο πρόσωπο του, έναν πολύ όμορφο κύριο που ακουμπούσε την ψυχούλα σου, όσο κακομαθημένος και αν ήσουν από την ζωή σου. Τα μάτια του ήταν τόσο ζεστά που παρόλο την πάθηση του, εξέπεμπαν μια ιδιαίτερη καλοσύνη.
Παράξενο μεν αλλά αληθινό δε, η πλούσια κυρία άφησε το χέρι του κλαψιάρικου παιδιού της και έψαξε μέσα στην τσάντα της να βρει χρήματα να του δώσει, αλλά δυστυχώς δεν είχε ούτε cent. Τα είχε όλα καταθέσει μόλις πριν στην πλούσια συνοικία. Το μικρό 7χρονο την κοίταζε αποσβολωμένο, χωρίς να μπορέσει να καταλάβει γιατί τα κάνει όλα αυτά η μαμά του, καθώς δεν τον είχε συνηθίσει μέχρι τώρα σε τέτοιες συναισθηματικές αντιδράσεις. Η μαμά αφού δεν κατάφερε να βρει χρήματα, έσκυψε και φίλησε τον ταλαιπωρημένο κύριο που μπορεί να μην έβλεπε μεν, αλλά με τα "μάτια της ψυχής του" καταλάβαινε ότι η κυρία απέναντι του στεναχωριόνταν για πρώτη φορά στη ζωή της !!!
Τότε ο τυφλός κύριος, έσκυψε και έβγαλε από το σκισμένο παλτό του, ένα σάντουιτς και το πρόσφερε στην κυρία με το παιδάκι, λέγοντας τρυφερά: ".....δεν έχω κάτι άλλο....., αλλά αν έρθετε αύριο τέτοια ώρα θα έχω να σας δώσω κάστανα.....". Η πλούσια κυρία μόλις είχε δεχθεί το καλύτερο μάθημα και ταρακούνημα στη ζωή της. Τόσα χρόνια ξόδευε ασυναίσθητα, χωρίς ποτέ να μπει στον κόπο να δώσει κάποιο μέρος της "πλεονεξίας της" σε ανθρώπους που είχαν αληθινή ανάγκη..........
Η μαμά έφυγε με το μικρό της και για πολλή ώρα περπατούσε στο δρόμο κοιτάζοντας ευθεία και κάποιες στιγμές έριχνε μια ματιά στους ανθρώπους ή στον καταγάλανο ουρανό που έσφυζε από ηλιοφάνεια, θυμίζοντας της ότι υπάρχει "αληθινή ομορφιά σε αυτή την ζωή, αρκεί να μπορέσουμε να την δούμε με τα μάτια της καρδιάς !!!". Το δε μικρό παιδάκι της είχε πάψει να κλαίει και κρατούσε σφιχτά την μαμά από το χέρι, νοιώθοντας αθόρυβα για πρώτη φορά την ηρεμία και το αίσθημα "γέμισης" της μητέρας του, χωρίς φυσικά να μπορεί να το εξηγήσει, λόγω ηλικίας.
Βλέπετε όπως λέει και ο ANT1 στις διαφημίσεις του, "η ομορφιά δεν βρίσκεται στα πράγματα, αλλά σε ένα κοίταγμα, σε μια ζεστή και αληθινή κουβέντα, σε ένα άγγιγμα, στον ήλιο, στο φεγγάρι, αλλά ειδικότερα στις ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ".
Αν αυτό επιδιώξουμε και βελτιώσουμε, έχουμε ήδη κάνει το πρώτο βήμα, ΘΕΤΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ.
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η κοινωνία μας είναι ότι δεν υπάρχουν ερωτήσεις,ούτε καν προς τον εαυτό μας.Σήμερα η ερώτηση είναι συνυφασμένη με το ότι δεν γνωρίζουμε και το να μην γνωρίζουμε θεωρείται κακό. Μας κάνει να αισθανόμαστε κατώτεροι....οπότε ζούμε μια ζωή χωρίς ερωτήσεις και δυστυχώς ΔΕΝ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΠΙΑ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΜΕΣΑ ΜΑΣ. Δεν είναι τυχαίο που τα παιδιά είναι σοφά....ρωτάνε διαρκώς χωρίς να φοβούνται τις απαντήσεις.Σε σχέση λοιπόν με το κείμενό σας αγαπητέ μου θα έλεγα ότι το πρώτο βήμα είναι η ερώτηση: ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΛΛΑΞΩ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ;
ΑπάντησηΔιαγραφή